ती.....तशी प्रसंगी खंबीर, धीट, हुशार, सुंदर आणि वेळप्रसंगी तितकीच चिडकी, उथळ, बावळट देखील..आणि मग तिच्या सौंदर्याला भुलून जवळ आलेले प्रेमाचा डोलारा जास्त वाढला की दबून जाण्याच्या भीतीने पळून जात असावेत असं काहीसं घडत आलंय तिच्या बाबतीत..
तिचा आवडता विषय गणित होता, तसा तो इतिहास ही होता..म्हणून कदाचित तिचा इतिहास सांगताना तिच्या चारित्र्याचा अंदाज वगैरे काढला जाईल का, हा विचार न करताच ती स्वतःच्या इतिहासाचं परत परत उत्खनन करत राहते आणि समोर ठेवते त्यातून निष्पन्न झालेले सारं काही, तिच्या "तो" पुढे...
दर वेळी कदाचित एखादा "तो" वाढलेला असतो..याही वेळी तिने ठरवलेलं असतं, गुंतायचं नाही. प्रेमाचं गणित जमलेलं नाही तिला. पण म्हणतात ना, स्वभावाला औषध नाही..तिच्या प्रेमाला बांध नाहीच घालता येत तिला. खळाळणाऱ्या नदीसारखं वाहत जायचं आणि प्रवाहात त्याची साथ हवीच हा एकमात्र हट्ट असतो तिचा. कधी कधी तो जाच वाटत जातो आणि ह्याची जाणीव होताना ती तिची पकड त्याच्याही नकळत सैल करत जाते. तिला प्रेम करता येतं आणि निभावताही..
यावेळी मात्र तिला तिच्या असण्याचा त्रास त्याला व्हायला नकोय.
कारण तिने त्याला, पहिलं प्रेम, दुसरं प्रेम असे बरेच आकडे सांगितले असले तरी पौगंडावस्थेतील त्या विचित्र भावनेला प्रेम म्हणता येईल का या संभ्रमात ती तेव्हाही होतीच की..मग तिच्या वर्तुळाबाहेरचा कोणीतरी वेगळा वाटतो म्हणून आवडतो नंतर आवाक्याबाहेर जातोय असं वाटून नकोसाही.. असं बरंच काही घडल्यानंतर आज मात्र "त्याच्या" बाबतीत ती थोडी जास्तच भित्री झालीय. काही करून हे प्रेम तिला जपायचंय कारण तिचं असणं,त्याचं हसणं होताना तिला दिसतंय आणि त्याच्या कुशीत तिला जगणं सापडतंय... आजवर वाटत आलं ते काय या प्रश्नात तिला स्वारस्य नाहीच..
तिला त्याच्यासोबत वाहता येतं, त्याला तिचं खळाळणं आवडतं आणि तिचा बावळटपणाही..
ती वरचेवर त्याला एकच म्हणत असते..."Love The Way You Love me... Soul Rests In You"
